Ένθερμοι θιασώτες της υπερπαγκοσμιοποίησης διακήρυξαν το «τέλος της Γεωγραφίας» ως της επιστήμης που μελετά τη χωρική διαφοροποίηση και ανισότητα και προανήγγειλαν την έλευση ενός «κόσμου χωρίς σύνορα», ενός «παγκόσμιου χωριού» ή ενός «επίπεδου κόσμου» ίσων οικονομικών δυνατοτήτων και ευκαιριών για όλους τους λαούς και όλους τους τόπους. Το ανά χείρας βιβλίο αντικρούει αυτές τις απόψεις αντιπαραβάλλοντάς τες με τη σημερινή πραγματικότητα: Η παγκοσμιοποίηση, οι νέες τεχνολογίες επικοινωνιών και πληροφοριών και η κατίσχυση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου οδηγούν σε έναν κόσμο εντεινόμενων γεωγραφικών ανισοτήτων, διαιρέσεων και αποκλεισμών.

Οι επιχειρήσεις και τα γεωγραφικά δίκτυα που συγκροτούν, οι κατακερματισμένες τοπικές αγορές εργασίας, τα τοπικά καθεστώτα εργασιακού ελέγχου και οι χώροι ευέλικτης συσσώρευσης, οι χρηματοοικονομικές και επιχειρηματικές υπηρεσίες (FABS) και οι μεταβιομηχανικές μεταμοντέρνες επιχειρηματικές πόλεις, οι νέες τεχνολογίες και οι χώροι τους (επιστημονικά και τεχνολογικά πάρκα, τεχνοπόλεις, καινοτομικές και μαθησιακές περιφέρειες), οι νέοι και νεότεροι διεθνείς χωρικοί καταμερισμοί της εργασίας, οι γεωγραφικές στρατηγικές των βιομηχανικών και εμπορικών πολυεθνικών και οι παγκόσμιες πόλεις, το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα, ο νέος ιμπεριαλισμός και η συσσώρευση μέσω υφαρπαγής, το μεταβολικό ρήγμα και οι διάφορες μορφές ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της φύσης κ.ά., αποτελούν σύγχρονα χωρο-κοινωνικοοικονομικά φαινόμενα τα οποία, στην ενότητα και αλληλεξάρτησή τους, αναμοχλεύουν παλιές γεωγραφικές ανισότητες και διαιρέσεις ενώ παράλληλα δημιουργούν καινούριες σε όλες τις χωρικές κλίμακες. Ως εκ τούτου, ο κόσμος μας απέχει πολύ από το να είναι «επίπεδος». Αντιθέτως, έχει αποκτήσει περισσότερες «βουνοκορφές» και «χαράδρες» από ό,τι είχε στο παρελθόν.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Οικονομική Γεωγραφία έχει βαρύνουσα σημασία για μια σφαιρική θεώρηση και κατανόηση του κόσμου που μας περιβάλλει, ενός κόσμου που συντίθεται από δυναμικές διαδικασίες και αλληλεξαρτήσεις οι οποίες μεταβάλλονται στον γεωγραφικό χώρο και τον ιστορικό χρόνο παράγοντας τις πολυεπίπεδες, αντιφατικές και άνισες χωροχρονικότητες του σύγχρονου καπιταλισμού. Αυτή ακριβώς τη σημασία επιχειρεί να αναδείξει το παρόν πόνημα έχοντας ως βάση την πολιτικο-οικονομική σχολή γεωγραφικής σκέψης, μια σχολή η οποία προσεγγίζει τα ανωτέρω φαινόμενα με τρόπο που διεισδύει στη βαθύτερη ουσία τους πίσω από την εξωτερική τους, απατηλή ως επί το πλείστον, επιφάνεια.
Διότι, όπως μας υπενθυμίζει ο Ηράκλειτος, «φύσις κρύπτεσθαι φιλεί».*

* Φύση νοούμενη όχι περιοριστικά ως φυσικό περιβάλλον, αλλά ως ενότητα αλληλοεπιδρώντων φυσικών και κοινωνικών διεργασιών.